Warning: Attempt to read property "ID" on null in /var/www/vhosts/emilcin.com/httpdocs/wp-content/plugins/wp-social/inc/share.php on line 51
{"version":"1.0","provider_name":"Emilcin 2.0","provider_url":"https:\/\/emilcin.com","title":"Projekt Kontakt - Emilcin 2.0","type":"rich","width":600,"height":338,"html":"

Projekt Kontakt<\/a><\/blockquote><\/iframe><script>\n\/*! This file is auto-generated *\/\n!function(d,l){\"use strict\";l.querySelector&&d.addEventListener&&\"undefined\"!=typeof URL&&(d.wp=d.wp||{},d.wp.receiveEmbedMessage||(d.wp.receiveEmbedMessage=function(e){var t=e.data;if((t||t.secret||t.message||t.value)&&!\/[^a-zA-Z0-9]\/.test(t.secret)){for(var s,r,n,a=l.querySelectorAll('iframe[data-secret=\"'+t.secret+'\"]'),o=l.querySelectorAll('blockquote[data-secret=\"'+t.secret+'\"]'),c=new RegExp(\"^https?:$\",\"i\"),i=0;i<o.length;i++)o[i].style.display=\"none\";for(i=0;i<a.length;i++)s=a[i],e.source===s.contentWindow&&(s.removeAttribute(\"style\"),\"height\"===t.message?(1e3<(r=parseInt(t.value,10))?r=1e3:~~r<200&&(r=200),s.height=r):\"link\"===t.message&&(r=new URL(s.getAttribute(\"src\")),n=new URL(t.value),c.test(n.protocol))&&n.host===r.host&&l.activeElement===s&&(d.top.location.href=t.value))}},d.addEventListener(\"message\",d.wp.receiveEmbedMessage,!1),l.addEventListener(\"DOMContentLoaded\",function(){for(var e,t,s=l.querySelectorAll(\"iframe.wp-embedded-content\"),r=0;r<s.length;r++)(t=(e=s[r]).getAttribute(\"data-secret\"))||(t=Math.random().toString(36).substring(2,12),e.src+=\"#?secret=\"+t,e.setAttribute(\"data-secret\",t)),e.contentWindow.postMessage({message:\"ready\",secret:t},\"*\")},!1)))}(window,document);\n\/\/# sourceURL=https:\/\/emilcin.com\/wp-includes\/js\/wp-embed.min.js\n<\/script>\n","description":"Opisuj\u0105c ca\u0142y \u201eProjekt Kontakt\u201d, prowadzony od wielu lat przez Fundacj\u0119 Nautilus, nale\u017cy zacz\u0105\u0107 od jego genezy, a mianowicie incydentu w lesie Rendlesham. Jest to jedno z najlepiej udokumentowanych i najbardziej zagadkowych spotka\u0144 z UFO. To co si\u0119 tam wydarzy\u0142o r\u00f3\u017cni si\u0119 od innych relacji ze wzgl\u0119du na liczb\u0119 \u015bwiadk\u00f3w o wysokim stopniu wiarygodno\u015bci (wyszkolony personel wojskowy) oraz istnienie dowod\u00f3w materialnych (\u015blady w ziemi, promieniowanie, nagrania audio). Wydarzenia mia\u0142y miejsce w pobli\u017cu dw\u00f3ch baz lotniczych NATO \u2013 RAF Bentwaters i RAF Woodbridge \u2013 kt\u00f3re w czasie zimnej wojny by\u0142y dzier\u017cawione przez Si\u0142y Powietrzne USA (USAF). Wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 oko\u0142o godziny 03:00 nad ranem 26 grudnia. Patrol ochrony przy wschodniej bramie (East Gate) bazy RAF Woodbridge zauwa\u017cy\u0142 dziwne \u015bwiat\u0142a schodz\u0105ce do pobliskiego lasu Rendlesham. Gdy wartownik przybieg\u0142 do dow\u00f3dcy bazy Charles\u2019a Halt\u2019a oznajmi\u0142 \u201eTo jest z ty\u0142u, UFO jest z ty\u0142u\u201d. Sier\u017cant sztabowy Jim Penniston oraz lotnik pierwszej klasy John Burroughs otrzymali rozkaz udania si\u0119 do lasu, aby zbada\u0107 sytuacj\u0119. Towarzyszy\u0142 im Edward Cabansag. Burroughs i Penniston opisuj\u0105, \u017ce gdy tylko weszli g\u0142\u0119biej mi\u0119dzy drzewa, poczuli, \u017ce co\u015b jest \u201enie tak\u201d z samym otoczeniem. \u201ePowietrze wydawa\u0142o si\u0119 na\u0142adowane elektryczno\u015bci\u0105. Czu\u0107 by\u0142o mrowienie na sk\u00f3rze, jakby statyczne napi\u0119cie. Co dziwniejsze, panowa\u0142a nienaturalna cisza. Nie by\u0142o s\u0142ycha\u0107 zwierz\u0105t, wiatru, zupe\u0142nie nic, jakby\u015bmy byli w pr\u00f3\u017cni\u201d. Gdy tr\u00f3jka \u017co\u0142nierzy zbli\u017cy\u0142a si\u0119 do \u017ar\u00f3d\u0142a \u015bwiat\u0142a, Burroughs i Cabansag zostali nieco z ty\u0142u, by utrzymywa\u0107 \u0142\u0105czno\u015b\u0107 radiow\u0105. Penniston podszed\u0142 bezpo\u015brednio do obiektu. To co opisa\u0142 sta\u0142o si\u0119 fundamentem legendy Rendlesham. Twierdzi\u0142, \u017ce obiekt nie by\u0142 meteorem ani \u015bwiat\u0142em latarni morskiej (co p\u00f3\u017aniej sugerowali sceptycy), lecz fizycznym, sta\u0142ym pojazdem. \u201eTo by\u0142 tr\u00f3jk\u0105tny obiekt o wymiarach oko\u0142o 3 metr\u00f3w d\u0142ugo\u015bci i 2 metr\u00f3w wysoko\u015bci. Powierzchnia by\u0142a g\u0142adka, jak czarne szk\u0142o, ale niesamowicie twarda. Nie by\u0142o wida\u0107 \u017cadnych nit\u00f3w, spaw\u00f3w ani skrzyde\u0142. Na boku kad\u0142uba widnia\u0142y znaki przypominaj\u0105ce hieroglify. Najwi\u0119kszy z nich to tr\u00f3jk\u0105t z dwoma okr\u0119gami.\u201d Podczas gdy John Burroughs obserwowa\u0142 otoczenie, Jim Penniston podszed\u0142 do tr\u00f3jk\u0105tnego pojazdu. Kiedy zbli\u017cy\u0142 d\u0142o\u0144 do dziwnych symboli (hieroglif\u00f3w) wyrytych na czarnym kad\u0142ubie, poczu\u0142 co\u015b w rodzaju uderzenia informacji. \u201eKiedy dotkn\u0105\u0142em symboli (powierzchnia na nich by\u0142a szorstka) poczu\u0142em co\u015b na kszta\u0142t impulsu elektrycznego. Wok\u00f3\u0142 zacz\u0119\u0142y b\u0142yska\u0107 \u015bwiat\u0142a i w tym samym momencie w moich my\u015blach zacz\u0119\u0142y pojawia\u0107 si\u0119 obrazy \u2013 nie s\u0142owa, ale b\u0142yskawiczne sekwencje zer i jedynek. To by\u0142o jak o\u015blepiaj\u0105cy strumie\u0144 danych, kt\u00f3ry 'wypali\u0142’ si\u0119 w mojej pami\u0119ci\u201d. Opisa\u0142 to jako \u201edownload\u201d (pobieranie danych). Po powrocie do bazy by\u0142 w stanie silnego szoku i pobudzenia. Zamiast i\u015b\u0107 spa\u0107, usiad\u0142 w swoim pokoju i zacz\u0105\u0142 kompulsywnie zapisywa\u0107 to, co widzia\u0142 \u201eoczami duszy\u201d: \u201eCzu\u0142em, \u017ce musz\u0119 to z siebie wyrzuci\u0107. To by\u0142o jak natr\u0119tna my\u015bl, kt\u00f3rej nie da si\u0119 pozby\u0107. Wyj\u0105\u0142em sw\u00f3j notes s\u0142u\u017cbowy i zacz\u0105\u0142em pisa\u0107: 0-1-0-1-0… Wype\u0142ni\u0142em stron\u0119 za stron\u0105. Dopiero gdy sko\u0144czy\u0142em, poczu\u0142em ulg\u0119 i mog\u0142em zasn\u0105\u0107\u201d. Zapis zaj\u0105\u0142 \u0142\u0105cznie 16 stron w ma\u0142ym notesie. Przez kolejne trzy dekady Penniston trzyma\u0142 go w sejfie, nie m\u00f3wi\u0105c o nim nawet podpu\u0142kownikowi Haltowi. Ba\u0142 si\u0119, \u017ce je\u015bli przyzna si\u0119 do s\u0142yszenia \u201ekod\u00f3w w g\u0142owie\u201d, zostanie uznany za chorego psychicznie i straci uprawnienia wojskowe. Przez trzy dekady trzyma\u0142 istnienie kodu w tajemnicy. Notatnik le\u017ca\u0142 w szufladzie, a opinia publiczna dowiedzia\u0142a si\u0119 o nim dopiero w 2010 roku, przy okazji 30. rocznicy incydentu, podczas przygotowa\u0144 do programu telewizyjnego Ancient Aliens. W tym roku Penniston przekaza\u0142 kopie stron z notatnika badaczom. Dwa niezale\u017cne \u015brodki badawcze szybko odkry\u0142y, \u017ce te zera i jedynki to kod binarny. Kluczow\u0105 rol\u0119 odegra\u0142 programista i analityk Joe Luciano, kt\u00f3ry podj\u0105\u0142 si\u0119 pr\u00f3by przet\u0142umaczenia ci\u0105gu binarnego na tekst. Potraktowa\u0142 ci\u0105g jako standardowy kod ASCII (American Standard Code for Information Interchange). Jest to powszechny format kodowania znak\u00f3w, w kt\u00f3rym ka\u017cdej literze lub symbolowi odpowiada 8-bitowa sekwencja (np. 01000001 to litera „A”).Kod by\u0142 zapisany odr\u0119cznie, co stwarza\u0142o ryzyko b\u0142\u0119d\u00f3w w interpretacji zer i jedynek. Mimo to, po przeliczeniu warto\u015bci binarnych na tekst, badacze otrzymali sp\u00f3jn\u0105 wiadomo\u015b\u0107 w j\u0119zyku angielskim. Osszyfrowanie tych danych by\u0142o iskr\u0105 zapaln\u0105 \u201eProjektu Kontkat\u201d prowadzonym od wielu lat przez Fundacj\u0119 Nautilus.","thumbnail_url":"https:\/\/emilcin.com\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/ddd.jpg","thumbnail_width":600,"thumbnail_height":450}